OP TUIN 54 TUINIEREN MARIANNE EN MATTHIJS REPPEL
 |
Wrikkende
anemomen
Eén keer heeft ze moeten huilen om een bloem, al was het niet op haar eigen tuin. Ze was met haar man Matthijs in de Alpen aan het wandelen, toen ze een gentiaan zag staan. Die vorm, die kleur, dat licht dat de bloem deed vlammen! Op haar buik heeft ze er ademloos naar liggen kijken. De gentiaan verwaterde in haar tranen.
Sinds drie jaar woont Marianne Reppel(1944) in haar eigen bloemenweelde, die tuinhuis 54 omringt. Ze kan niet stoppen met praten, als het over zaden en bloemen gaat. Thuis in de stad begint ze 's winters al met het kweken van zaden. Tientallen bakjes staan er op stoelen, de strijkplank en vóór de ramen. 'Ons hele huis is een kweekkas', zegt ze. Eén raam is vrij, daarachter zit Matthijs, die liever naar schitterende luchten kijkt. Hij gunt Marianne haar totale overgave aan bloemen.
In het voorjaar verhuizen de zaailingen naar het Vlijpark, waar ze met alle liefde de grond in gaan. Dan begint het genieten. 'Ik slaak kreten van vreugde bij een wrikkende anemoon. Hoe die zich aan de aarde ontworstelt!, vertelt ze, terwijl haar ogen de bloem in kwestie zoekt. Ze heeft meer favorieten: 'De Californische Reus, om krankjorum van te worden. En lyrisch word ik van de geur van de Abbesynse gladiool'. De tuin is ingedeeld naar kleur: er zijn roze-rode en blauwe perken. Ze leeft in een kunstwerk, onder haar regie door de natuur geschapen.
Het is alsof ze na de aankoop van het lapje grond is thuis gekomen. Als kind wilde ze al 'iets met bloemen' doen, als ze groot zou zijn. Ze determineerde alle bloemen in de Kennermerduinen. Maar in haar kinderjaren moest ze van de hooikoorts huilen. Ze koos een ander beroep, ze werd verpleegkundige en later professioneel poppenspeelster. Nu is ze toch een 'bloemenvrouw'.
Haar liefde spreidt zich uit tot over haar eigen tuingrenzen. Ze heeft ook de zorg voor het openbaar groen van het hele park. 'In overleg met het bestuur bepaal ik welke bloemen en struiken worden aangeplant.' Met een ploegje houdt ze het goed bij. Na de arbeid wil ze dan wel rusten. Marianne: 'Ja, 's avonds, in de schemering, met een glas wijn. Zien dat het goed is in de tuin.'
Klik op bovenstaande foto voor het artikel
Eén keer heeft ze moeten huilen om een bloem, al was het niet op haar eigen tuin. Ze was met haar man Matthijs in de Alpen aan het wandelen, toen ze een gentiaan zag staan. Die vorm, die kleur, dat licht dat de bloem deed vlammen! Op haar buik heeft ze er ademloos naar liggen kijken. De gentiaan verwaterde in haar tranen.
Sinds drie jaar woont Marianne Reppel(1944) in haar eigen bloemenweelde, die tuinhuis 54 omringt. Ze kan niet stoppen met praten, als het over zaden en bloemen gaat. Thuis in de stad begint ze 's winters al met het kweken van zaden. Tientallen bakjes staan er op stoelen, de strijkplank en vóór de ramen. 'Ons hele huis is een kweekkas', zegt ze. Eén raam is vrij, daarachter zit Matthijs, die liever naar schitterende luchten kijkt. Hij gunt Marianne haar totale overgave aan bloemen.
In het voorjaar verhuizen de zaailingen naar het Vlijpark, waar ze met alle liefde de grond in gaan. Dan begint het genieten. 'Ik slaak kreten van vreugde bij een wrikkende anemoon. Hoe die zich aan de aarde ontworstelt!, vertelt ze, terwijl haar ogen de bloem in kwestie zoekt. Ze heeft meer favorieten: 'De Californische Reus, om krankjorum van te worden. En lyrisch word ik van de geur van de Abbesynse gladiool'. De tuin is ingedeeld naar kleur: er zijn roze-rode en blauwe perken. Ze leeft in een kunstwerk, onder haar regie door de natuur geschapen.
Het is alsof ze na de aankoop van het lapje grond is thuis gekomen. Als kind wilde ze al 'iets met bloemen' doen, als ze groot zou zijn. Ze determineerde alle bloemen in de Kennermerduinen. Maar in haar kinderjaren moest ze van de hooikoorts huilen. Ze koos een ander beroep, ze werd verpleegkundige en later professioneel poppenspeelster. Nu is ze toch een 'bloemenvrouw'.
Haar liefde spreidt zich uit tot over haar eigen tuingrenzen. Ze heeft ook de zorg voor het openbaar groen van het hele park. 'In overleg met het bestuur bepaal ik welke bloemen en struiken worden aangeplant.' Met een ploegje houdt ze het goed bij. Na de arbeid wil ze dan wel rusten. Marianne: 'Ja, 's avonds, in de schemering, met een glas wijn. Zien dat het goed is in de tuin.'
Klik op bovenstaande foto voor het artikel
| Klik op de foto voor de eigen website over de bloemen van Marianne Reppel |  |
foto's: Matthijs Reppel tekst: Frits Baarda